Na pogrzebie mojej matki grabarz zawołał mnie i cicho powiedział: „Proszę pani, pani mama zapłaciła mi za pochowanie pustej trumny”. Odpowiedziałem: „Przestań się wygłupiać”. W milczeniu włożył mi klucz do ręki i wyszeptał: „Nie idź do domu. Idź do mieszkania 16 – natychmiast”. W tym momencie mój telefon zawibrował. Pojawiła się wiadomość od mamy: „Wróć sama do domu”. Kiedy dotarłem do mieszkania 16, znalazłem…

Rozdział 1: Pusta Ziemia
Nazywam się Emily Carter i gdybyś zapytał mnie tydzień temu, jak wyglądałby absolutnie najgorszy dzień w moim życiu, opisałabym dokładnie scenę, która rozgrywała się wokół mnie. Stałam pod baldachimem dusznych, szarych chmur na cmentarzu Oakwood Memorial, drżąc w czarnym wełnianym płaszczu, który wydawał się zdecydowanie za ciężki na wilgotne, jesienne powietrze. Chowaliśmy moją matkę.

Zrobiłam wszystko, co trzeba, a przynajmniej wszystko, czego sterylna, biurokratyczna machina śmierci wymagała od ocalałej córki. Sześć bolesnych dni temu stałam pod brzęczącymi jarzeniówkami kostnicy w szpitalu św. Józefa i oficjalnie zidentyfikowałam ciało wyciągnięte z pokiereszowanego samochodu. Wypełniłam wniosek o ubezpieczenie zdrętwiałymi, drżącymi palcami. Cały ranek spędziłam na uściskach dłoni z dalekimi krewnymi i byłymi kolegami, którzy oferowali puste, powtarzane frazesy o tym, że „wreszcie odnalazła spokój”.