Piętnaście lat temu rozwiodłem się z moją żoną, Catherine. Lekarze powiedzieli nam, że jesteśmy bezpłodni i nie mogłem pogodzić się z życiem bez dzieci. Odszedłem, żeby zająć się karierą, próbując wypełnić pustkę. Wczoraj zobaczyłem ją w parku. Była z trzema małymi chłopcami i wszyscy byli w moich oczach. Serce mi stanęło. Zacząłem dzwonić do naszych starych znajomych, a historia, którą odkryłem, była bardziej szokująca, niż mogłem sobie wyobrazić…

„Słuchaj, Alex” – kontynuował Ian. „Nie znam wszystkich szczegółów, ale mogę powiedzieć jedno: nie wszystko jest takie proste, jak się wydaje. Kate wiele przeszła. Zasługuje na szczęście, a te dzieci są jej szczęściem. Nie niszcz go”.

„Nie chcę niczego niszczyć” – zaprotestował Alex. „Chcę tylko poznać prawdę. Mam prawo wiedzieć”.

Ian spojrzał na niego przeciągłym, badawczym wzrokiem. „Prawo? A jakie masz prawo, Alex? Zrezygnowałeś z niej. Straciłeś swoją szansę. Może powinieneś ją po prostu zostawić w spokoju”.

„Ian” – wyszeptał Alex – „nie mogę. Stawka jest zbyt wysoka”.

Zdał sobie sprawę, że jedynym sposobem na poznanie prawdy jest rozmowa z samą Catherine. Długo wahał się, zanim wybrał jej numer, a serce waliło mu jak młotem.

„Halo?” – usłyszał znajomy głos.

„Kate? Tu Alex” – powiedział, czując suchość w ustach. „Musimy porozmawiać”.

W słuchawce zapadła cisza. Alex już myślał, że się rozłączy, ale nagle powiedziała: „Dobrze. Kiedy?”.

Umówili się na spotkanie za dwa dni w małej kawiarni na obrzeżach miasta. W dniu spotkania pojawił się wcześniej. Kiedy Catherine weszła, ledwo ją poznał. Wyglądała na zmęczoną, ale w jej oczach płonął zdecydowany ogień.

„Dziękuję za przybycie” – zaczął ochrypłym głosem. „Chciałem porozmawiać o dzieciach”.

Catherine spojrzała na niego w milczeniu. W jej oczach był tylko smutek. „Wiem” – odpowiedziała. „Czekałam na to pytanie”.

„Muszę wiedzieć, Kate. Jak to się stało, że masz dzieci?”

Jej twarz była jak z kamienia. „To nie twoja sprawa, Alex”.

„Nie moja sprawa?” – wybuchnął. „Po tym wszystkim, co się między nami wydarzyło, po tych wszystkich latach, mam prawo wiedzieć!”.

„Prawo?” – prychnęła, a w jej głosie słychać było gorycz. „Zrezygnowałaś z tego prawa, kiedy odeszłaś. Kiedy zdecydowałaś, że dzieci są ważniejsze ode mnie”.

Alex zamilkł, jakby go ktoś uderzył. Jej słowa były prawdziwe i nie mógł się z nimi kłócić. „Proszę, Kate” – wyszeptał.

Katarzyna wzięła głęboki oddech, jakby zbierała odwagę. „Po rozwodzie” – zaczęła – „nie mogłam się tak po prostu poddać. Nie mogłam zapomnieć o naszym marzeniu. Wiedziałam, że mamy zamrożone zarodki w klinice”.

Alex zamarł. Przypomniał sobie niekończące się procedury, nadzieje i rozczarowania. Przypomniał sobie, jak wspólnie podpisali zgodę na przechowywanie zarodków, na wypadek gdyby postanowili spróbować ponownie. Ale był pewien, że po rozwodzie wszystko się skończy.

„Ty nadal próbowałaś”