„Zamknij się, Cassie” – powiedział bez złośliwości. „Po prostu… zamknij się”.
Oparłam się o stalowy blat, zamykając oczy. Przez szparę w drzwiach dla obsługi słyszałam stłumione odgłosy recepcji. Brzęk kryształu. Cichy szum drogiej rozmowy.
Podeszłam bliżej do szczeliny w drzwiach, koniecznie go zobaczyłam. Senatora Sterlinga.
Zobaczyłam go stojącego obok lodowej rzeźby. Wyglądał starzej, niż pamiętałam. Jego włosy były teraz srebrne, a chodził o cienkiej lasce – pozostałości po odłamku, który rozerwał mu biodro. Ta sama eksplozja, która rozerwała mi twarz.
Jessica wisiała mu na ramieniu, śmiejąc się z czegoś, czego nie powiedział. Czarowała go, a może próbowała.
„Masz piękny dom” – usłyszałam Sterlinga. Jego głos był głęboki, chrapliwy. Nie brzmiał jak polityk; brzmiał na zmęczonego. Jego wzrok przeszukiwał tłum, ponad głowami bogatych darczyńców i celebrytów. Szukał kogoś. „Powiedziano mi, że twoja rodzina ma długą historię służby. Masz rodzeństwo, które służyło?”
Serce waliło mi jak młotem.
Jessica zesztywniała. Zobaczyłam, jak zaciska mocniej dłoń na kieliszku szampana. „Och, tak. Cassandra. Niestety, ona… ma problemy psychiczne. PTSD, wiesz? To bardzo tragiczne. Jest dość niestabilna”.
Sterling zmarszczył brwi. „Jest tutaj?”
„Nie” – skłamała gładko Jessica, a na jej twarzy malowała się siostrzana troska. „Nie mogła tu dzisiaj być. Jest w ośrodku. W specjalnym domu. Tak będzie najlepiej. Potrafi być… wybuchowa”.
„Rozumiem” – powiedział Sterling, a jego twarz pociemniała z wyraźnego rozczarowania. Zamieszał kieliszkiem wina, tracąc zainteresowanie salą. „To pech. Miałem nadzieję ją poznać. Służyłem z kobietą z tego miasta lata temu. Najodważniejszą żołnierką, jaką kiedykolwiek spotkałem. Jestem jej winien dług, którego nigdy nie będę w stanie spłacić”.
„No cóż” – wpadła Linda, obejmując senatora ramieniem. „Wolimy skupić się na szczęśliwej parze! Więcej szampana, Se
Nator? Rocznik 1998 jest wyśmienity”.
W kuchni doszło do katastrofy.
Rura pod zlewem przemysłowym, trzeszcząca od ciśnienia wody o wysokiej częstotliwości, nagle pękła.
Strumień gorącej, tłustej wody rozprysnął się po całym pomieszczeniu, uderzając o podłogę z mokrym plaśnięciem. Odpływy, już zatkane resztkami jedzenia, natychmiast się zatkały. Szara, mętna woda zaczęła gromadzić się wokół naszych stóp.
„Do diabła!” krzyknął szef kuchni. „Główny zawór! Musimy zakręcić wodę!”
„Gdzie on jest?” krzyknął Mike, upuszczając patelnię.
„W szafie w korytarzu!” krzyknął szef kuchni, wskazując na drzwi służbowe. „Przy wejściu do sali balowej! Szybko, zanim zaleje jadalnię!”
Ogarnęła mnie panika. Korytarz. Senator.
„Pójdę” powiedział Mike, ale poślizgnął się na mokrych płytkach i upadł na kolano.
„Nie ruszaj się!” Krzyknęłam, czując, jak moje szkolenie zaczyna działać. Oceń. Dostosuj się. Przezwycięż. Nie myślałam o swojej twarzy. Nie myślałam o dress codzie. Myślałam o misji.
Pchnęłam kuchenne drzwi i wybiegłam na korytarz. Byłam mokra, fartuch miałam poplamiony smarem, włosy przykleiły mi się do czoła, uwydatniając blizny na policzku.
Pobiegłam sprintem do schowka gospodarczego, moje płaskie buty skrzypiały na wypolerowanej podłodze. Szarpnęłam drzwi schowka i przekręciłam zardzewiały zawór obiema rękami, mięśnie krzyczały. Syczenie wody ustało.
Wypuściłam powietrze, opierając czoło o chłodną framugę.
Wtedy drzwi sali balowej się otworzyły.
Senator Sterling wyszedł z telefonem w dłoni, szukając cichego miejsca, żeby odebrać telefon.
Zatrzymał się.
Podniosłam wzrok.
Staliśmy półtora metra od siebie. Z sali balowej dobiegała muzyka – wesoły standard jazzowy. To wydawało się groteskowe w ciszy między nami.
Widział mokry fartuch. Widział tłuste plamy. A potem spojrzał na moją twarz. Nie drgnął. Jego wzrok utkwił w śladach poparzeń – w specyficznej, poszarpanej geografii wybuchu, w którego centrum się znajdował.
Zamarł, telefon wyślizgnął mu się z palców i z głuchym hukiem uderzył o dywan.
Leave a Comment